Wednesday, July 13, 2011

அஞ்சலி (1990)


இத்தனை வருடங்களுக்கு பிறகு இந்த படத்தை பற்றி எழுத வேண்டுமா என்று தோன்றினாலும், எழுதியே ஆகா வேண்டும் என்று உள்ளுக்குள் ஒரு ஆர்வம். பொழுதை கழிக்க சினிமா பார்த்து வந்த எனக்கு வாழ்கையின் பல கோணங்களை திரையில் காட்டி என்னை மாற்றிய இயக்குனர்கள் பலர். அதில் தமிழில் குறிப்பிட கூடிய ஒரு மனிதர் இயக்குனர் திரு. மணிரத்னம். பகல் நிலவு, மௌன ராகம், நாயகன், தளபதி, ரோஜா, பம்பாய், கன்னத்தில் முத்தமிட்டால், ஆயுத எழுத்து என்று காலத்திற்கேற்ப புதுமையும், வித்தியாசமும் தனது படங்களில் தந்த பின்பும், அவர் 1990இல் எடுத்த "அஞ்சலி" மட்டும் எனக்குள் ஒரு தாக்கத்தை ஓவ்வொரு முறை பார்க்கும்போதும் ஏற்படுத்துகிறது. இந்த படத்தில் நடித்த கதாபாத்திரங்கள் இப்போது நிச்சயம் வளர்ந்திருப்பார்கள். அதனால் கதையின் பாத்திரங்களாகவே அவர்களை பற்றி பேசுவோம்.

அம்மா சித்ரா(ரேவதி) வுக்கு மூன்றாவது குழந்தை அஞ்சலி பிறக்கும் தருணம். மகன் அர்ஜுன்(தருண்), மகள் அணு காத்துகொண்டிருக்க, குழந்தை இறந்துவிட்டதாக சொல்கிறார் அப்பா சேகர்(ரகுவரன்). அம்மாவுக்கு இந்த நேரத்தில விஷயம் தெரிந்தால் உயிருக்கு ஆபத்து என்ற நிலையில், இயல்பு நிலைக்கு திரும்பிய பின்பு நிலைமையை எடுத்து கூறுகின்றார் அப்பா. மூத்த மகனும், இளைய மகளும் இருப்பதனால் இழப்பை ஏற்றுகொண்டு நிலைமையை கடந்து செல்கிறாள் அம்மா. இரண்டு வருடங்களுக்கு பிறகு ஒரு அடுக்கு மாடி கட்டிடத்தில் புது வீட்டிற்கு குடிபுகுகின்றனர் சேகர் குடும்பத்தினர். பெரியவர்களால் கூட கட்டுப்படுத்த முடியாத வாண்டுகளின் ராஜ்யம் தான் அந்த கட்டிடம் முழுவதும். "ஏரியா வுக்கு புதுசு டா இவன்" என்ற ஏளனத்தில் அர்ஜுனை பார்கிறது அந்த ராஜ்யம். பிறகு முட்டல், மோதல், சமாதானம் என்று ஆகி அவர்களின் கூட்டத்தில் அர்ஜுனையும், அணுவையும் சேர்த்து கொள்கின்றனர். அஞ்சலியின் இழப்பு அடிக்கடி வந்து போனாலும் சந்தோஷம், அமைதி என்று செல்கிறது வாழ்கை. இப்படியிருக்க அப்பா வீட்டில் பொய் சொல்வது சிறிய விஷயமாக வீட்டில் தெரிந்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அப்பாவுக்கு வேறு ஒரு பெண்ணோடு தொடர்பு இருப்பது தருணுக்கும், அம்மா வுக்கும் வெவ்வேறு இடங்களில் நேரில் பார்பதன் மூலம் தெரியவருகிறது. விஷயம் வெடிக்க வேறு வழியின்றி அப்பா உண்மையை சொல்கிறார். அப்படி என்ன உண்மை அது? அஞ்சலி சாகவில்லை. உயிரோடு மனநல குழந்தைகள் காப்பகத்தில் தனது கவனிப்பில் வளர்கிறாள். அந்த பெண் அஞ்சலியை கவனிதுகொள்ளும் தாதி(nurse). பிறக்கும்போதே மூளை வளர்ச்சி குன்றி பிறந்தமையால் அதை குடும்பத்திடம் இருந்து மறைத்ததாகவும் சொல்கிறார் அப்பா. இனியும் அஞ்சலியை விட்டு பிரிய கூடாது என்று வீட்டிற்கு கொண்டு வருகிறாள் அம்மா. இரண்டு வருடங்களாக அப்பாவின் அரவணைப்பில் வளர்ந்தமையால் அம்மாவிடம் ஒட்ட மறுக்கிறாள் அஞ்சலி. தங்கை மனநலம் குன்றியமையால் அர்ஜுனுக்கும், அணுவுக்கும் அஞ்சலியை பிடிக்கவில்லை. வீட்டில் ஒரு இருண்ட நிலையே நிலவுகிறது. "டேய்..அர்ஜுன் உன் தங்கச்சி பைத்தியமா" என்று கிண்டலடிக்கும் நண்பர்கள் , ஒரு கட்டத்தில் அஞ்சலியை கயிறு கட்டி விளையாடுவதை பார்த்து அவர்களை தாக்குகிறான் அர்ஜுன். அவர்களும் அர்ஜுனை அடித்து உதைக்கின்றனர். வீட்டில் காயத்துடன் இருக்கும் அண்ணனை தொட்டு, அவனுக்கு வலிப்பத்தை பார்த்து அழுகிறாள் அஞ்சலி. இதனால் அஞ்சலியின் மீது பாசம் வருகிறது அண்ணனுக்கும் அக்காவுக்கும். பிறகு அஞ்சலியை வாண்டுகளிடம் கூட்டி சென்று "அஞ்சலி..என் தங்கச்சி..இப்போ அவ மேல கை வேய்ங்க டா பாக்கலாம்" என்று அர்ஜுன் சொல்கிறான். பார்க்க சிறிய பொம்மை போல் இருக்கும் அந்த குழந்தையை பார்த்ததும் அவர்களுக்கே பிடித்துவிடுகிறது. அனைவரும் அஞ்சலியிடம் அன்போடு விளையாடுகின்றனர். அஞ்சலி அந்த வட்டாரத்தில் செல்ல குழந்தையாக ஆகிறாள். இப்படியிருக்க திடீரென்று அஞ்சலியின் உடல் நிலை பாதிக்கப்படுகிறது. இன்னும் எவ்வளவு நாள் இந்த நிலைமையை பிஞ்சு உடல் தாங்கும் என்று தெரியவில்லை என மருத்துவர்கள் கை விரிக்கின்றனர். அன்று அம்மா இந்த நிலைமையிலும் அஞ்சலி தன்னிடம் பேச மறுக்கிறாள் என்று அவளை பார்த்து அழுகிறாள். சற்றும் எதிர்பார்காத பொது அஞ்சலி "அம்மா" என்று அழைக்கிறாள். பூரித்துப்போன அம்மா அவளிடம் முத்த மழை பொழிகிறாள். வழக்கம்போல் காலை அக்கா அஞ்சலியை வந்து எழுப்ப, அவள் எழவில்லை. ஏனென்றால் அஞ்சலி இறந்து விடுகிறாள்.

பெரியவர்களை நடிக்க வைக்கவே பாடுபடும் இயக்குனர்களின் மத்தியில் முழுக்க முழுக்க குழந்தைகளை கதை நாயகர்களாக நடிக்க வைத்ததில் இயக்குனர் மணிரத்னம் அன்றே தமிழ் சினிமா வின் தேர்ந்த இயக்குனர் என்பதை படம் பார்க்கும்போது உணர முடியும். கதையின் போக்கில் திரைக்கதை சென்றாலும் வாண்டுகளின் அட்டகாசங்களை திணித்திருப்பது புத்துணர்ச்சி. குடியிருப்பில் வசிக்கும் தாத்தாக்களை பாட்டியிடம் மாட்டிவிடுவதும், காதல் ஜோடிகளுக்கு ரகசியமாக உதவி செய்வதும், அதற்கு வரும் எதிர்ப்பை அவர்களே காதல் ஜோடிகளுக்கு துணை நின்று சரிசெய்வதும், நடுராத்திரியில் சாலையில் புத்தாண்டு கொண்டாடுவதும் என படம் முழுக்க அடக்க முடியாத அட்டகாசங்கள். பாடல்களில் அவர்களின் நடன அசைவுகளுக்கு பெரியவர்கள் கூட ஈடுகொடுக்க முடியுமா என்ற கேள்வி எழும்.

அம்மா சித்ரா வாக ரேவதியும், அப்பா சேகர் ஆக நடிகர் ரகுவரனும் கதைக்கு கச்சிதம். குறும்பு செய்யும் குழந்தைகளை அதட்டும்போதும், அஞ்சலியை பேசவைக்க துடிக்கும்போதும் என பல இடங்களில் நிறைவான அம்மாவாக பிரதிபலிக்கிறார் ரேவதி. மகள் அணுவை அடித்துவிட்டு பின்பு மன்னிப்பு கேட்பதும், தான் பொய் சொல்வதன் காரணத்தை கேட்டு மகனும் மனைவியும் குடையும் பொது உண்மையை சொல்ல முடியாமல் தவிப்பதும் என தனது பங்கை நிறைவாக செய்திருக்கிறார் ரகுவரன்.

கதையில் தனியாக திரியும் ஒரு கதாபாத்திரம் நடிகர் பிரபு. கொலைக்காக தண்டனை அனுபவித்து விட்டு தனியாக இருண்ட வீட்டில் வசிக்கிறார். யாரிடமும் பழகாத அஞ்சலி பிரபுவிடம் தேடி சென்று விளையாடுகிறாள். அஞ்சலியை பிரபுவிற்கு பிடிக்கிறது. தான் வேலைபார்க்கும் இடத்தில நடக்கும் கொலையை நேரில் பார்க்கும் ரகுவரன், சாட்சி சொல்ல முன் வருகிறார். இதனால் கோபம் அடையும் கொலையாளி ரகுவரனை பழிவாங்க அவரை தேடி வருகிறார். அஞ்சலி மீது உள்ள பிரியத்தினால் அந்த குடும்பத்திற்கு எதுவும் நடந்து விட கூடாது என பிரபு அந்த கொலையாளியை கொல்கிறார். இதனால் பிரபு மறுபடியும் கைது செய்ய படுகிறார். கதையில் இல்லாத கதாப்பாத்திரம் என்றாலும் அதற்கும் ஒரு நிறைவு கொடுத்திருக்கிறார் இயக்குனர்.

அர்ஜுனாக தருண், அணுவாக ஸ்ருதி. இருவரும் போட்டி போட்டுகொண்டு நடித்திருக்கிறார்கள். யார் பலசாலி என்று பார்க்க சண்டை போடுவதிலும், "நீங்க தான்பா பொய் சொல்றிங்க. நேத்து நீங்க வெளியூருக்கே போகல..ஒரு பொண்ணு கூட கை புடிச்டு பேசிட்டு இருந்திங்க. நான் பாத்தேன் பா" என்று உணர்ச்சி பொங்க கத்தும் இடத்திலும் தருண் அபாரம். அம்மா, அப்பா பேசிகொண்டிருக்கையில் "ஏய்.. கொஞ்சல்" என்று கிண்டல் அடிப்பதிலும், அம்மா அண்ணனை திட்டும்போது "அண்ணா அடிச்சனானு கேக்குறியே. அவங்க அண்ணாவ எப்டி அடிச்ருகாங்க பாரு மா..அண்ணா பாவம்.." என்று கட்டிபிடித்து அழுகும் போதும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அஞ்சலி இறந்த பின்பு "அம்மா, அப்பா, அண்ணா லாம் இருகாங்க பாரு அஞ்சலி.. friends எல்லாம் வந்திருகாங்க எழுந்திரு அஞ்சலி..எழுந்திரு" என்று பதறி கத்தும் போதும் ஆச்சர்யமான நடிப்பு. இந்த படத்திற்கு பிறகு ஏன் இந்த பெண் நடிக்கவில்லை என்பது கொஞ்சம் வருத்தம்.

இவர்கள் அனைவரையும் மிஞ்சிய ஒரு ஆச்சர்யம் தான் அஞ்சலியாக நடித்த ஷாமிலி. படத்தை பார்த்தவர்களுக்கு குறைந்தது ஒரு வாரமேனும் அந்த குழந்தையின் நடிப்பு மனதை விட்டு நீங்காது. உதட்டை பிதுக்கி கொண்டு அழுவதும், சுவற்றை பிடித்து கொண்டு நடப்பதும், தனியாக பெசிகொண்டிருபதும் என மழலை உணர்வுகளை ஆச்சு அசலாய் கொண்டு வந்திருக்கும் அந்த குழந்தை. இத்தனை இயற்கையான நடிப்பு எப்படி இந்த குழந்தையின் மூலம் சாத்தியமாகும் என்று தோன்றும் போதெல்லாம் இந்த படத்தின் இயக்குனர் தான் நினைவுக்கு வருவார். தன் படத்திற்காக குழந்தையை நடிக்க வைக்க வேண்டும் என்பதை விட, அந்த குழந்தைக்காகவே படத்தை எடுக்க வேண்டும் என்ற அவரின் எண்ணம் வெளிப்படுகிறது.

1991ல் படத்திற்கும், குழந்தை நட்சத்திரமாக தருண், ஸ்ருதி, ஷாமிலிக்கும் தேசிய விருது கிடைத்தது படத்திற்கான மிக பெரிய அங்கீகாரம்.
படத்தில் காட்சியின் உயிரோட்டம் இசைஞானி இளையராஜாவின் இசையும், மது அம்பத்தின் ஒளிபதிவும். இளையராஜாவிற்கு இது 500வது படம் என்பது சிறப்பம்சம். பின்னணி இசையிலும், பாடல்களிலும் சரி சமமாக தனது பங்கை பூர்த்தி செய்திருக்கிறார். மது அம்பத்தின்(1984, 2006, மற்றும் சமீபத்தில் "அடமின்டே மக்கன் அபு" என்ற மலையாள படத்திற்காக 3முறை தேசிய விருது பெற்றவர்) ஒளிப்பதிவு காட்சிகளின் சூழ்நிலைகேற்ப இருளையும் ஒளியையும் அழகாக காட்டுகிறது.

ஒரு இந்தியனாய் தன் படைப்பின் மூலம் உலகை திரும்பி பார்க்கவைத்த இந்த இணையில்லா இயக்குனர் இன்னும் எத்தனை உயரங்களை தொட்டாலும், இந்த குழந்தை காவியம் அவரை என்றும் தனியாக அடையாள படுத்திக்காட்டும் என்பதில் நாம் பெருமிதம் கொள்வோம்.

1 comment: